உலகியலின் சிக்கலில் சிக்கிய மனங்கள்: ஏன் கவிதை உயரத்தை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை?
உலகம் வேகமாக நகர்கிறது. தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, பொருளாதாரப் போட்டி, சமூக எதிர்பார்ப்புகள்—இவை அனைத்தும் மனிதனை ஒரு முடிவில்லா ஓட்டத்தில் தள்ளுகின்றன. இந்த ஓட்டத்தில் சிக்கிய மனிதன், தன்னுள் இருக்கும் நுண்ணுணர்வுகளையும், கலை உணர்வையும் மறந்துவிடுகிறான். இதன் விளைவாக, கவிதை போன்ற உயர்ந்த மனநிலைகளைக் கொண்ட கலை வடிவங்கள், சிலருக்கு அந்நியமாகவும், சில நேரங்களில் தேவையற்றதாகவும் தோன்றுகின்றன.
கவிதை என்பது வெறும் சொற்களின் விளையாட்டு அல்ல. அது மனித உள்ளத்தின் மிக நுட்பமான வெளிப்பாடு. ஆனால், அன்றாட உலகியலில் சிக்கித் தவிப்பவர்கள், வாழ்க்கையை வெறும் பயன்தன்மை மற்றும் உடனடி விளைவுகளின் அடிப்படையில் மட்டுமே பார்க்கத் தொடங்குகின்றனர். அவர்கள் “என்ன பயன்?” என்ற கேள்வியை முன்வைத்து, கவிதையின் ஆழத்தை அளவிட முயல்கிறார்கள். ஆனால் கவிதை, பயனுக்காக அல்ல—அனுபவிக்கப்படுவதற்காக உருவாக்கப்பட்டது.
சமூக உளவியல் ஆய்வுகள் கூறுவதாவது, அதிகமான மன அழுத்தம் மற்றும் பொருளாதார சிக்கல்கள் உள்ளவர்கள், கலை உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளும் திறனை தற்காலிகமாக இழக்கக்கூடும். அவர்களின் சிந்தனை, உடனடி தேவைகள் மற்றும் பிரச்சினைகளில் மட்டுமே மையப்படுத்தப்படுகிறது. இதனால், கவிதையின் மென்மையான உணர்ச்சிகள் அவர்களுக்கு “அபாயகரமான ஆடம்பரம்” போலத் தோன்றுகிறது.
மேலும், நவீன கல்வி மற்றும் ஊடக அமைப்புகள், பகுத்தறிவு மற்றும் தொழில்நுட்ப திறன்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றன. கலை மற்றும் இலக்கியம், பல நேரங்களில் “துணைத் துறைகள்” எனக் கருதப்படுகின்றன. இதன் விளைவாக, கவிதை உணர்வை வளர்க்கும் மனப்பாங்கு சமூகத்தில் குறைந்து வருகிறது.
ஆனால், உலகளாவிய இலக்கிய வட்டாரங்களில் கவிதை இன்னும் ஒரு சக்திவாய்ந்த குரலாகத் திகழ்கிறது. போர்கள், அரசியல் மாற்றங்கள், தனிமை, காதல்—இவற்றின் நடுவில் மனிதன் தனது உண்மையான குரலை கண்டுபிடிப்பதற்கு கவிதை உதவுகிறது. அது மனிதனை உலகியலின் சிக்கல்களில் இருந்து ஒரு நிமிடம் வெளியே கொண்டு வந்து, அவனது உள்ளத்தை அவனுக்கே காட்டுகிறது.
அதனால், கவிதையை குறைசொல்வது, உண்மையில் கவிதையின் குறை அல்ல—அது ஒரு மனநிலையின் வெளிப்பாடு. வாழ்க்கையின் சுமைகளைத் தாங்கிக் கொண்டு செல்லும் மனிதன், சில நேரங்களில் அழகை உணர மறந்து விடுகிறான். ஆனால் அந்த அழகு மறைந்துவிடவில்லை; அது காத்திருக்கிறது—ஒரு அமைதியான தருணத்திற்காக.
கவிதை, உலகியலுக்கு எதிரானது அல்ல. அது உலகியலைத் தாண்டி பார்க்கும் ஒரு திறன். அந்த திறனை மீண்டும் கண்டுபிடிக்கும் போது, கவிதை மீண்டும் மனிதனின் நெருங்கிய நண்பனாக மாறும்.
