சிந்திப்பதை கற்றுக்கொள்வது: வாசிப்பிலிருந்து விழிப்புணர்வுக்கு
இன்று நாம் வாழும் காலம், தகவல்களின் பெருக்கம் மட்டுமல்ல; கருத்துகளின் குவியலும் கூட. ஒவ்வொரு நாளும் நாம் நூற்றுக்கணக்கான செய்திகள், கட்டுரைகள், வீடியோக்கள், மேற்கோள்கள், “கருத்துகள்” ஆகியவற்றை சந்திக்கிறோம். ஆனால், இவ்வளவு வாசித்தும், இவ்வளவு பார்த்தும், “என்னால் சிந்திக்க முடியவில்லை” என்று சொல்வோர் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.
இந்த இடத்தில் எழும் அடிப்படை கேள்வி இதுதான்:
வாசிப்பு சிந்தனையைக் கொடுக்கவில்லையா? அல்லது நாம் வாசிப்பதை தவறான முறையில் பயன்படுத்துகிறோமா?
வாசிப்பு ≠ சிந்தனை
வாசிப்பது என்பது தகவலை சேகரிப்பது.
சிந்திப்பது என்பது அந்த தகவலுடன் நமது அனுபவம், சந்தேகம், மறுப்பு, ஒப்புதல், மதிப்பீடு ஆகியவற்றை கலப்பது.
இன்றைய வாசிப்பு பெரும்பாலும் “நுகர்வு” (Consumption) முறையில் உள்ளது.
சமூக வலைதளங்களில் ஒரு பதிவு, ஒரு கருத்து, ஒரு வீடியோ – இதை நாம் உண்மையா, பொய்யா, சரியா, தவறா என்று சிந்திப்பதற்கு முன்பே ஏற்றுக்கொள்கிறோம் அல்லது மறுக்கிறோம்.
இங்கு வாசிப்பு இருக்கிறது; ஆனால் உள் உரையாடல் இல்லை.
உள் உரையாடல் இல்லாத வாசிப்பு, சிந்தனையை உருவாக்காது.
சிந்தனை என்றால் என்ன?
சிந்தனை என்பது “தகவல்களை நினைவில் வைத்திருப்பது” அல்ல.
சிந்தனை என்பது:
- ஒரு கருத்தை சந்தேகிப்பது
- அதை எதிர்க்கும் துணிச்சல்
- அதிலிருந்து வேறு கோணங்களை உருவாக்கும் திறன்
- தன்னுடைய நிலைப்பாட்டை மாற்றிக் கொள்ளும் மனப்பாங்கு
சிந்திக்க முடியாதவர்கள் இல்லை.
சிந்திக்க அனுமதி மறுக்கப்பட்டவர்கள் தான் அதிகம்.
பள்ளி, கல்லூரி, குடும்பம், சமூகம் – எல்லாமே நமக்கு பதில்களைத் தந்தன; கேள்விகளை கேட்க கற்றுத்தரவில்லை.
சிந்தனை எங்கே தடுக்கப்படுகிறது?
1. பதில்-மைய கல்வி
நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கப்பட்ட கல்வி முறையில்,
- சரியான பதில் ஒன்றே
- தவறான பதில் ஒன்றே
- “ஏன்?” என்ற கேள்விக்கு இடமில்லை
இதனால் மாணவர்கள் சிந்திக்கவில்லை; மறுபடியும் எழுதுகிறார்கள்.
2. அதிக தகவல், குறைந்த சிந்தனை
ஒரு நாளில் நாம் வாசிக்கும் தகவல்களின் அளவு, 50 ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு மனிதன் வாழ்நாளில் வாசித்ததைவிட அதிகம்.
ஆனால்,
- நின்று யோசிக்கும் நேரம் இல்லை
- மெளனமாக அமர்வதில்லை
- கருத்துகளை ஜீரணிக்கவில்லை
அதனால் சிந்தனை உருவாகாமல், மனம் நிரம்பி வழிகிறது.
3. பயம்
- “இதைச் சொன்னால் தவறாக நினைப்பார்களா?”
- “என் கருத்து ஏற்றுக்கொள்ளப்படுமா?”
- “நான் முட்டாளாகத் தெரிந்துவிடுவேனா?”
இந்த பயம் சிந்தனையை உள்ளேயே கொன்றுவிடுகிறது.
சிந்திப்பதை எப்படி கற்றுக்கொள்வது?
1. மெதுவாக வாசிக்க கற்றுக்கொள்ளுங்கள்
ஒரு பக்கம் வாசித்ததும் அடுத்த பக்கத்துக்கு போக வேண்டிய அவசியமில்லை.
ஒரு கருத்தை வாசித்த பிறகு,
- “இதில் நான் ஒத்துக்கொள்கிறேனா?”
- “என் அனுபவத்தில் இது பொருந்துகிறதா?”
- “இதை எதிர்க்க முடியுமா?”
என்று உங்களிடமே கேளுங்கள்.
2. கேள்வி கேட்பதை பழக்கமாக்குங்கள்
நல்ல சிந்தனையின் தொடக்கம் கேள்வி.
- ஏன் இப்படிச் சொல்கிறார்?
- யாருக்காக இப்படிச் எழுதுகிறார்?
- இதில் மறைக்கப்பட்டிருப்பது என்ன?
- இதனால் லாபம் அடைவது யார்?
இந்த கேள்விகள் உங்கள் மனதை செயல்பட வைக்கத் தொடங்கும்.
3. எழுதுங்கள் – சரியாக இல்லையென்றாலும்
சிந்தனை முதலில் குழப்பமாகவே இருக்கும்.
அதை “முழுமையானதாக” ஆக்க நினைத்தால் எழுதவே முடியாது.
- தினமும் சில வரிகள்
- யாருக்கும் காட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை
- சரி–தவறு பற்றிய பயம் வேண்டாம்
எழுதும் போது தான் சிந்தனை தெளிவாகிறது.
4. உடன்பாடும் மறுப்பும் இரண்டையும் வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்
ஒரு கருத்தை முழுமையாக ஏற்கவும் வேண்டாம்; முழுமையாக மறுக்கவும் வேண்டாம்.
- இதில் உண்மை என்ன?
- இதில் மிகைப்படுத்தல் எது?
- இதில் என்ன குறை?
இந்த நடுநிலையே சிந்தனையின் முதிர்ச்சி.
5. மெளனத்தை அனுமதியுங்கள்
இன்றைய மனிதன் பேசுகிறான், பார்க்கிறான், கேட்கிறான் –
ஆனால் சும்மா இருக்க மறுக்கிறான்.
மெளனம் இல்லாமல் சிந்தனை இல்லை.
மெளனம் தான் சிந்தனையின் கருப்பை.
சிந்தனை என்பது ஒரு பயிற்சி
சிந்திப்பது ஒரு திறமை அல்ல;
தொடர்ச்சியான பயிற்சி.
ஒவ்வொரு நாளும்:
- கொஞ்சம் மெதுவாக வாசியுங்கள்
- ஒரு கேள்வியை மனதில் வைத்திருங்கள்
- ஒரு கருத்தை எழுத முயலுங்கள்
- ஒரு உண்மையை சந்தேகியுங்கள்
இவையெல்லாம் சேர்ந்து, உங்களை ஒரு “வாசகனிலிருந்து”
சிந்தனையாளனாக மாற்றும்.
முடிவாக
“எவ்வளவோ வாசித்தும் சிந்திக்க முடியவில்லை” என்பது தோல்வியின் அறிகுறி அல்ல.
அது ஒரு விழிப்புணர்வின் தொடக்கம்.
சிந்தனை வெளியில் இருந்து வருவதில்லை.
அது உங்களுக்குள் மெளனமாகக் காத்திருக்கிறது.
அதை அழைக்க,
- அவசரத்தை விட்டு விலகுங்கள்
- பயத்தை ஒதுக்குங்கள்
- கேள்வியை நண்பனாக்குங்கள்
அப்பொழுது வாசிப்பு சிந்தனையாக மாறும்.