இலக்கியத்திற்கும் மானுடவியலுக்கும் உள்ள உறவு
மனித சமூகத்தின் ஆன்மாவை பதிவு செய்யும் இரு அறிவுத் துறைகள்
மனிதன் பேசத் தொடங்கிய நாளிலிருந்தே கதை உருவானது. அந்தக் கதைகளே காலப்போக்கில் இலக்கியமாக மாறின. அதே மனிதனை அறிவியல் ரீதியாக ஆய்வு செய்ய முயன்றபோது மானுடவியல் (Anthropology) உருவானது. தோற்றத்தில் வேறுபட்டதாகத் தோன்றினாலும், இலக்கியத்திற்கும் மானுடவியலுக்கும் உள்ள உறவு மிக ஆழமானதும் அடிப்படையானதும் ஆகும்.
மனிதனை மையமாகக் கொள்ளும் இரு துறைகள்
மானுடவியல் மனித சமூகத்தின் தோற்றம், வளர்ச்சி, பண்பாடு, மரபு, மொழி, நம்பிக்கைகள், வழக்கங்கள் ஆகியவற்றை ஆராயும் அறிவியல் துறை.
இலக்கியம் மனிதனின் உணர்வுகள், வாழ்வியல், போராட்டங்கள், கனவுகள், துயரங்கள், அரசியல், ஆன்மிகம் ஆகியவற்றை கலை வடிவில் பதிவு செய்யும் துறை.
இரண்டிலும் மையப் பொருள் – மனிதன்.
இலக்கியம்: மானுடவியலின் உயிருள்ள ஆவணம்
ஒரு மானுடவியலாளர் கள ஆய்வு (Field Study) மூலம் சமூகத்தைப் பதிவு செய்கிறார்.
ஒரு எழுத்தாளர் தனது அனுபவம், பார்வை, சமூக நினைவுகள் மூலம் அதே சமூகத்தை இலக்கியமாக்குகிறார்.
உதாரணமாக:
- பழங்குடி சமூகங்களின் வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்யும் நாவல்கள்
- விவசாய சமூகத்தின் பண்பாட்டை வெளிப்படுத்தும் கவிதைகள்
- தலித் இலக்கியங்கள் காட்டும் சாதி அடக்குமுறை
- பெண்களின் வாழ்வியல் போராட்டங்களைச் சொல்லும் பெண்ணிய இலக்கியம்
இவை அனைத்தும் மானுடவியல் தரவுகளாகவும் பயன்படுகின்றன.
பண்பாடு, மரபு, நம்பிக்கைகள் – இலக்கியத்தின் மூலப் பொருள்
மானுடவியல் “Culture” (பண்பாடு) என்பதை ஒரு சமூகத்தின் அடையாளமாகப் பார்க்கிறது.
அதே பண்பாடு இலக்கியத்தில்:
- பழமொழிகளாக
- நாட்டுப்புறக் கதைகளாக
- பாடல்களாக
- இதிகாசங்களாக
- கிராமிய நாவல்களாக
வெளிப்படுகிறது.
தமிழ் நாட்டுப்புற இலக்கியங்கள் இன்று மானுடவியலாளர்களுக்கு பண்பாட்டு ஆவணங்கள் ஆக விளங்குகின்றன.
வரலாறு பேசாத மனித வாழ்க்கை – இலக்கியம் பேசுகிறது
அரசர்கள், போர்கள், ஆட்சிகள் பற்றியே பெரும்பாலும் வரலாறு பேசும்.
ஆனால்:
- சாதாரண மனிதனின் அன்றாட வாழ்க்கை
- உழைப்பின் வலி
- பெண்களின் மௌன வேதனை
- அடக்கப்பட்ட சமூகங்களின் குரல்
இவற்றை பதிவு செய்தது இலக்கியம்.
இந்த “மௌன வரலாற்றை” (Silent History) மீட்டெடுப்பதில் மானுடவியலுக்கு இலக்கியம் ஒரு முக்கிய ஆதாரம்.
நவீன மானுடவியல் – இலக்கியத்தை நம்பும் காலம்
இன்றைய மானுடவியலில்:
- வாழ்க்கை வரலாறுகள் (Life Narratives)
- தன்னுணர்வு எழுத்துகள்
- சமூக நாவல்கள்
- கவிதைகள்
ஆய்வு ஆதாரங்களாக பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
ஏனெனில் இலக்கியம் எண்ணிக்கைகளை அல்ல, உணர்வுகளை பதிவு செய்கிறது.
எழுத்தாளர் – ஒரு சமூக ஆய்வாளர்
ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர்:
- சமூகத்தை கவனிக்கிறார்
- அதிகாரத்தை கேள்வி கேட்கிறார்
- அடக்குமுறையை வெளிப்படுத்துகிறார்
- மாற்றத்திற்கான சிந்தனையை விதைக்கிறார்
இந்த வகையில் அவர் ஒரு மானுடவியலாளரைப் போலவே செயல்படுகிறார் – ஆனால் கலை மொழியில்.
தமிழ் இலக்கியமும் மானுடவியலும்
சங்க இலக்கியம் முதல் நவீன இலக்கியம் வரை:
- குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை – மனித வாழ்வின் மானுடவியல் நிலப்பரப்பு
- புறநானூறு – சமூக நெறிகள்
- சிலப்பதிகாரம் – பெண் நிலை, நீதிக் கருத்து
- நவீன நாவல்கள் – சாதி, வர்க்கம், அரசியல்
தமிழ் இலக்கியம் என்பது ஒரு நீண்ட மானுடவியல் காப்பகம்.
இலக்கியமும் மானுடவியலும் இரு தனித்த துறைகள் அல்ல.
அவை:
- மனிதனை புரிந்துகொள்ளும்
- மனித சமூகத்தை நினைவில் வைத்திருக்கும்
- மனித எதிர்காலத்தை சிந்திக்கும்
இரு கண்கள் போன்றவை.
மானுடவியல் அறிவியல் மொழியில் மனிதனை ஆராயும் போது,
இலக்கியம் கலை மொழியில் மனிதனை உணரச் செய்கிறது.
மனிதனை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள
இலக்கியமும் மானுடவியலும் ஒன்றை ஒன்று தேவைப்படுத்தும்.