அறிவில்லாத செல்வாக்கின் யுகம்: இலக்கியத்தை தீர்மானிக்கும் புதிய அதிகாரக் கட்டமைப்பு
உலக இலக்கிய வரலாற்றில் பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. அரசியல் ஆட்சிகள் மாறியுள்ளன, சமூகப் புரட்சிகள் எழுந்துள்ளன, தொழில்நுட்பங்கள் இலக்கியத்தின் வடிவத்தையும் வாசிப்பின் முறையையும் மாற்றியுள்ளன. ஆனால், இன்றைய சூழல் ஒரு புதிய மற்றும் கவலைக்கிடமான பரிமாணத்தை உருவாக்கியுள்ளது: அறிவும் ஆய்வும் இல்லாதவர்களே இலக்கியத்தின் திசையை நிர்ணயிக்கும் நிலை.
டிஜிட்டல் காலம் தகவலின் ஜனநாயகத்தை உருவாக்கியதாகக் கூறப்படுகிறது. இணையம், சமூக வலைத்தளங்கள், தன்னிச்சையான வெளியீட்டு தளங்கள்—இவை அனைத்தும் ஒருவரின் குரலை உலகளவில் கேட்கச் செய்யும் திறனை வழங்குகின்றன. இது ஒரு புறம் பாராட்டத்தக்க முன்னேற்றமாக இருந்தாலும், மற்றொரு புறம் “அறிவின் மதிப்பீடு” என்ற அடிப்படை அளவுகோலை தளர்த்தியுள்ளது.
முன்னாள் காலங்களில் இலக்கியம் ஒரு நுட்பமான பரிசோதனைக்கு உட்பட்டது. விமர்சகர்கள், பேராசிரியர்கள், ஆய்வாளர்கள், மற்றும் எழுத்தாளர்கள்—இவர்கள் அனைவரும் ஒரு படைப்பின் தரத்தை ஆராய்ந்து அதன் இடத்தை நிர்ணயித்தனர். வாசிப்பும் எழுத்தும் ஒரு பொறுப்பாகவும், ஒரு பண்பாட்டு கடமையாகவும் கருதப்பட்டது. ஆனால் இன்று, “பார்வைகள்” (views), “பிடிப்புகள்” (likes), மற்றும் “பின்தொடர்பவர்கள்” (followers) போன்ற அளவுகோல்கள் இலக்கியத்தின் மதிப்பீட்டை நிர்ணயிக்கின்றன.
இதன் விளைவாக, படிப்பதற்கான அடிப்படை அனுபவமோ, இலக்கிய வரலாற்றின் புரிதலோ இல்லாதவர்களும் தங்களை விமர்சகர்களாக நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் சூழல் உருவாகியுள்ளது. “படிக்காதவர்களே இலக்கியத்தை தீர்மானிக்கின்றனர்” என்ற குற்றச்சாட்டு வெறும் உணர்ச்சி வெளிப்பாடு அல்ல; அது ஒரு சமூக-பண்பாட்டு நிதர்சனமாக மாறி வருகிறது.
இந்த மாற்றத்தின் பின்னணியில் பல காரணிகள் உள்ளன. முதலில், உடனடி திருப்தி (instant gratification) என்ற மனநிலை. ஆழமான வாசிப்பு நேரத்தையும் பொறுமையையும் தேவைப்படுத்துகிறது, ஆனால் டிஜிட்டல் சூழல் வேகத்தையும் சுருக்கத்தையும் முன்னிறுத்துகிறது. இரண்டாவது, அல்கோரிதம்களின் ஆதிக்கம். வாசகர்களின் விருப்பங்களை வடிகட்டி அவர்களுக்கு ஏற்ற உள்ளடக்கத்தை மட்டும் காட்டும் இந்த முறைகள், பல்வேறு குரல்களையும் ஆழமான படைப்புகளையும் ஒதுக்கி விடுகின்றன.
இந்நிலையில், இலக்கியத்தின் தரம் குறைந்து வருகிறது என்று சிலர் வாதிடுகின்றனர். ஆனால் உண்மையான கேள்வி: தரம் குறைந்ததா, அல்லது தரத்தை உணரும் திறன் குறைந்ததா?
இலக்கியம் என்பது வெறும் எழுத்துக்களின் தொகுப்பு அல்ல; அது மனித அனுபவத்தின் ஆழமான வெளிப்பாடு. அதை புரிந்து கொள்ளும் திறன் வளர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. அதற்கான அடித்தளம்—வாசிப்பு, சிந்தனை, விமர்சன மனப்பான்மை—இவை இல்லாமல், இலக்கியத்தை தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் தவறான கைகளில் செல்லும் அபாயம் உள்ளது.
இன்றைய சூழல் இதற்கு முன் உலகில் காணப்படாத ஒன்றாக இருக்கலாம். ஆனால் இதை மாற்ற இயலாத ஒன்றாகக் கருத வேண்டியதில்லை. வாசிப்பு பண்பாட்டை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க வேண்டும். கல்வி அமைப்புகள் விமர்சன சிந்தனையை ஊக்குவிக்க வேண்டும். வாசகர்கள் தங்கள் தேர்வுகளில் பொறுப்புடன் இருக்க வேண்டும்.
அறிவில்லாத செல்வாக்கின் இந்த யுகம், ஒரு எச்சரிக்கை மணி. இலக்கியத்தின் எதிர்காலம், அதை வாசிக்கும் மற்றும் புரிந்து கொள்கின்ற சமூகத்தின் கைகளில்தான் இருக்கிறது.
