மகாத்மா காந்தியை ஆழமாக ஈர்த்த பகவத் கீதை – ஒரு இலக்கியத் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு
மகாத்மா காந்தியின் வாழ்வில் பகவத் கீதை பெற்ற இடம் தற்செயலானதல்ல; அது அவரது ஆன்மிக வாழ்வுக்கும், சமூக-அரசியல் செயல்பாடுகளுக்கும் அடித்தளமாக அமைந்த ஒன்றாகும். காந்திக்கு கீதை என்பது ஒரு பழம்பெரும் சமய நூல் மட்டுமல்ல; அது அவரது சொற்களில் “ஆன்மிக அகராதி”, “என்றென்றும் வழிகாட்டும் தாய்” ஆக இருந்தது.
1890-ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்தில் சட்டம் பயின்ற காலத்தில், சர் எட்வின் ஆர்னால்ட் எழுதிய The Song Celestial என்ற ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பின் மூலம் காந்தி முதன்முறையாக பகவத் கீதையை அறிந்தார். அதில் பேசப்படும் பற்றின்மை (அநாஸக்தி) மற்றும் சமநிலை (சமபாவம்) என்ற கருத்துகள் அவரை ஆழமாக பாதித்தன. வாழ்க்கையின் வெற்றி-தோல்விகளைக் கடந்த ஒரு நிலைப்பாட்டை அவை கற்றுத் தந்தன.
கீதையின் மையமாக விளங்கும் நிஷ்காம கர்மா—பயனை எதிர்பார்க்காமல் கடமையைச் செய்தல்—என்ற தத்துவம் காந்தியின் சிந்தனையில் ஆழமாக பதிந்தது. செயலில் முழுமையாக ஈடுபட வேண்டும்; ஆனால் அதன் பலனில் மனம் கட்டுப்படக் கூடாது என்ற கீதையின் போதனை, காந்தியின் அரசியல் போராட்டங்களுக்கும் ஆன்மிக நடைமுறைக்கும் அடிப்படையாக அமைந்தது. இதிலிருந்தே சத்யாகிரகம் எனும் “உண்மை-வலிமை” என்ற தத்துவம் உருவானது.
வாழ்க்கையின் துன்பங்கள், குழப்பங்கள், மனச்சோர்வு ஆகிய தருணங்களில் பகவத் கீதை தான் தனது ஆறுதல் என காந்தி பலமுறை எழுதியுள்ளார். சில பாடல்களை அவர் மனப்பாடமாகக் கொண்டு, அவற்றைத் தனது அன்றாட வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்தினார். காந்திக்குக் கீதை ஒரு சித்தாந்த நூலாக அல்ல; வாழ்வின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் ஒளியூட்டும் ஒரு உயிர்ப்பான வழிகாட்டியாகவே இருந்தது.
மேலும், கீதையின் “எல்லா உயிர்களிலும் இறைநிலை நிறைந்துள்ளது” என்ற பார்வை, காந்தியின் மனிதநேயக் கொள்கைகளை வலுப்படுத்தியது. ஏழை-எளியோர், ஒடுக்கப்பட்டோர், வேறுபட்ட மதங்களைச் சேர்ந்தோர்—அனைவரிடமும் அவர் ஒரே தெய்வீக ஒளியைக் கண்டார். கண்ணன்-அர்ஜுனன் உரையாடலை, மனித உள்ளத்தில் நிகழும் அறப்போரின் உருவகமாக காந்தி புரிந்துகொண்டார்.
இவ்வாறு, பகவத் கீதை மகாத்மா காந்திக்குத் தனிப்பட்ட ஆன்மிக நூலாக மட்டும் அல்ல; உண்மை, அஹிம்சை, கருணை, துணிவு ஆகியவற்றின் வழியாக மனிதகுலத்தை உயர்த்திய ஒரு அறச்சக்தியாக மாறியது. அவரது வாழ்க்கையும் போராட்டங்களும், கீதையின் காலமற்ற ஞானத்திற்கு சான்றாக இன்றும் நிற்கின்றன.
