கற்பனையில் வாழும் மனிதர்கள்: இலக்கியம், மனநிலை மற்றும் நிதர்சனத்தின் மோதல்
மனிதன் இயல்பாகவே கற்பனை செய்யும் உயிர். கற்பனை இல்லாமல் மனித நாகரிகத்தின் எந்த வளர்ச்சியும் சாத்தியமில்லை. அந்தக் கற்பனையே கலைகளாக, இலக்கியமாக, அறிவியலாக, ஆன்மிகமாக உருமாறி வந்திருக்கிறது. ஆனால் கற்பனை ஒரு கருவியாக இருந்து வாழ்வாகவே மாறும்போது, அது மனிதனை மெதுவாக நிதர்சன உண்மையிலிருந்து விலக்கி விடுகிறது.
நாவல்கள், சிறுகதைகள், கவிதைகள், fantasy உலகங்கள் – இவற்றில் வாழும் எழுத்தாளர்களாக இருக்கட்டும், அந்த உலகங்களில் மட்டுமே மனம் பதிந்த வாசகர்களாக இருக்கட்டும் – இவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு பொதுவான மனநிலை உண்டு. அவர்கள் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும், ஒவ்வொரு மனித உறவையும், ஒவ்வொரு இழப்பையும் கூட கற்பனையின் வடிகட்டலின் வழியாகவே பார்க்கிறார்கள்.
கற்பனை: சிருஷ்டியின் தாய்; ஆனால் தப்பித்தலின் வழியும்
இலக்கியத்தில் கற்பனை என்பது சிருஷ்டியின் அடித்தளம். ஆனால் சிலருக்கு அது சிருஷ்டி அல்ல; தப்பித்தல்.
வாழ்க்கை தரும் ஏமாற்றங்கள், நிராகரிப்புகள், தோல்விகள், பொருளாதார அழுத்தங்கள், உறவுகளின் சிக்கல்கள் – இவற்றை நேரடியாக எதிர்கொள்ள முடியாத மனம், ஒரு பாதுகாப்பான உலகைத் தேடுகிறது. அந்த உலகமே fantasy.
அங்கே எல்லாம் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும்.
அங்கே வலி கூட அழகாக இருக்கும்.
அங்கே இழப்பு கூட கவிதையாக மாறும்.
ஆனால் நிதர்சன வாழ்க்கை அப்படியல்ல.
அது காரணம் சொல்லாது.
அது அழகுபடுத்தாது.
அது “நீ இதற்குத் தயாரா?” என்று கேட்காது.
நிதர்சனத்தை தொலைத்த மனிதர்கள்
கற்பனையில் அதிகமாக வாழும் மனிதர்கள், வாழ்க்கையின் பல படிநிலைகளில் தங்களை மெதுவாகத் தொலைக்கிறார்கள்.
- ஒரு மனிதன் விலகிச் சென்றால், “அவனுக்கு அவனுடைய காரணங்கள் இருக்கலாம்” என்று உணர்வதற்கு பதிலாக,
“அவன் என்னை புரிந்து கொள்ளவில்லை” என்ற கற்பனை முடிவை எடுக்கிறார்கள். - ஒரு வாய்ப்பு தவறினால், “நான் இன்னும் தயாராக இல்லை” என்று உணர்வதற்குப் பதிலாக,
“இந்த உலகம் எனக்கு அநியாயம் செய்தது” என்ற கற்பனை உலகில் தஞ்சம் புகுகிறார்கள்.
இங்கே அவர்கள் தரவை பார்க்கவில்லை.
தர்க்கத்தை அணுகவில்லை.
உண்மையை எதிர்கொள்ளவில்லை.
அவர்கள் எடுத்த முடிவுகள் உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டவை அல்ல;
அவை உணர்ச்சியால் வடிவமைக்கப்பட்ட கற்பனைகள்.
சென்சிட்டிவ் மனங்கள்: வலுவும், பலவீனமும்
இவர்கள் பெரும்பாலும் மிகுந்த சென்சிட்டிவ் மனிதர்கள்.
அவர்களிடம் ஆழமான உணர்வுகள் உண்டு.
அவர்களால் வலியை நுணுக்கமாக உணர முடியும்.
அவர்களால் மனிதர்களை ஆழமாக நேசிக்க முடியும்.
ஆனால் அதே சென்சிட்டிவிட்டிதான் அவர்களின் பலவீனம்.
ஒரு இழப்பு – அது காதலாக இருக்கலாம், நட்பாக இருக்கலாம், கனவாக இருக்கலாம் –
அவர்களை முற்றிலும் சிதைத்து விடும்.
ஏனெனில் அவர்கள் அந்த இழப்பை
நிதர்சன நிகழ்வாக அல்ல,
உள்ளார்ந்த கற்பனை உலகத்தின் வீழ்ச்சியாக அனுபவிக்கிறார்கள்.
அதன் விளைவாக:
- Anxiety
- Depression
- தனிமை
- தன்னைத் தானே குற்றம் சாட்டுதல்
இவை அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் இயல்பாகவே நுழைந்து விடுகின்றன.
உண்மையை ஏற்றுக் கொள்ளும் துணிச்சல்
உண்மையை உண்மை என ஏற்றுக் கொள்வது மிகப்பெரிய துணிச்சல்.
அது கற்பனை செய்யும் திறனை விட கடினமான ஒன்று.
உண்மை சொல்வது எளிது;
உண்மையை ஏற்றுக் கொள்வது கடினம்.
ஏனெனில் உண்மை நம்மை உடைத்துவிடும்.
நம்முடைய “நான்” என்ற கற்பனையை சிதைக்கும்.
நம்முடைய வாழ்க்கை குறித்து நாம் கட்டிய மாயக்கோட்டைகளை இடிக்கும்.
ஆனால் அந்த இடிப்பிலிருந்துதான் உண்மையான வளர்ச்சி தொடங்குகிறது.
கற்பனை மற்றும் நிதர்சனம்: எதிரிகள் அல்ல
இங்கே ஒரு விஷயம் தெளிவாகச் சொல்லப்பட வேண்டும்.
கற்பனை தவறு அல்ல.
இலக்கியம் அபாயம் அல்ல.
Fantasy உலகம் விஷம் அல்ல.
அவை வாழ்க்கையை புரிந்து கொள்ளும் கருவிகள் ஆக இருக்க வேண்டும்;
வாழ்க்கையிலிருந்து ஒளிந்து கொள்ளும் இடங்களாக அல்ல.
கற்பனை வாழ்க்கையை அழகாக்க வேண்டும்;
வாழ்க்கையை மாற்றிக் கொள்ளும் தைரியத்தை கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும்.
முடிவுரை
கதைகளில் வாழும் மனிதர்கள் உலகை ஆழமாக உணர்கிறார்கள்.
ஆனால் வாழ்க்கையில் நிலைத்து நிற்க,
அவர்கள் ஒரு விஷயத்தை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்:
கற்பனை வாழ்க்கையை விளக்கட்டும்;
ஆனால் வாழ்க்கையை மாற்றி எழுத முயலாதே.
நிதர்சனத்தை ஏற்றுக் கொள்ளும் அந்த நொடியில்தான்
ஒரு எழுத்தாளன் உண்மையான மனிதனாக மாறுகிறான்.
ஒரு வாசகன் உண்மையான வாழ்க்கையை வாசிக்கத் தொடங்குகிறான்.
அதுவே இலக்கியத்தின் உச்சம்.
அதுவே மனித வளர்ச்சியின் தொடக்கம்.
– சமரன் ( எழுத்தாளர் & ஊடகவியலாளர் )
